ظرفى كه آن را بسته‌اند و مهر كرده‌اند و مهرش تنها به دست ميهمان شكسته مىشود ! ( 1 ) . سپس مىفرمايد : « مهر آن را با مشك نهاده‌اند » ( * ( خِتامُه مِسْكٌ ) * ) . نه همچون ظرفهاى دربسته دنيا كه مهر آن را با « گل » مىنهند ، و هنگامى كه انسان مىخواهد شيئى سربسته را با شكستن مهرش باز كند ، دستش آلوده مىشود ، شراب طهور بهشتى چنين نيست ، هنگامى كه دست بر مهرش مىنهند ، بوى عطر مشك در فضا پراكنده مىشود ! . بعضى نيز گفته‌اند كه منظور اين است كه در ختام يعنى پايان نوشيدن اين شراب طهور دهان بوى مشك مىدهد ، بر خلاف شرابهاى آلوده دنيا كه بعد از نوشيدنش دهان تلخ و بد بو مىشود ، ولى با توجه به تعبيرى كه در آيه قبل بود اين تفسير بعيد به نظر مىرسد . در پايان آيه بعد از ذكر اوصاف شراب طهور بهشتى مىفرمايد : « در اين نعمتهاى بهشتى و به خصوص در اين شراب طهور بىنظير بايد راغبان بر يكديگر پيشى گيرند » ( * ( وَفِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ ) * ) . مفسر بزرگ « طبرسى » در « مجمع البيان » مىگويد : « تنافس » به معنى تمنى ( و تلاش ) دو انسان است كه هر كدام مىخواهد شىء نفيسى كه براى ديگرى است در اختيار او نيز باشد .

--> ( 1 ) در گذشته و امروز معمول بوده و هست كه براى اطمينان از دست نخورده بودن چيزى آن را در ظرفى مىنهادند ، و بعد از بستن در ظرف ، آن را با ريسمان ، يا مفتول سيمى بسته ، و سر آن را گره مىزدند ، روى گره مقدارى گل سفت و يا سرب آب كرده مىنهادند ، و روى آن را مهر مىكردند ، بطورى كه راه يافتن به درون ظرف جز با شكستن آن مهر ممكن نبود و عرب آن را « مختوم » مىگويد .